Wendy zat 28 jaar bij de reddingsbrigade: 'Je maakt vrienden voor het leven'

Wendy op de boot
Wendy op de boot © Remco Kuiper
DEN HAAG - In de stromende regen of de brandende zon, de afgelopen 28 jaar was Wendy IJsenbout (46) heel wat weekenden op het strand te vinden als lifeguard. Na al die jaren stopt ze bij de Haagse Vrijwillige Reddingsbrigade, maar niet zonder een gemeentelijke onderscheiding te hebben gekregen. 'Ik wil de deur niet helemaal dichtdoen', vertelt Wendy. Want daarvoor is het leven op het strand te leuk.
Het is 1995 als Wendy begint bij de Haagse Vrijwillige Reddingsbrigade. 'Een vriendin en ik deden samen aan synchroonzwemmen - ik doe dat nu nog steeds trouwens - en zij wilde er nog iets bijdoen. Ze heeft mij en mijn tweelingzus meegenomen naar de reddingsbrigade. Ik ben het langste blijven hangen', vertelt ze.
Eigenlijk is het een hele logische stap voor haar. 'Mijn vader was duikinstructeur, het was er met de paplepel ingegoten. Wij zijn met kieuwen geboren, grappen we altijd in de familie', zegt Wendy. 'Ik vond het strand altijd al leuk. Maar op een handdoekje liggen was niet aan mij besteed. Ik wilde iets goeds doen.'

Vrienden voor het leven

Dat doet ze uiteindelijk bijna dertig jaar. Een periode waarin de reddingsbrigade een soort familie voor haar wordt. 'Je hebt een vaste groep, het zijn vrienden voor het leven. Je moet er ook blind op kunnen vertrouwen dat je collega's je komen helpen.'
Wij zijn met kieuwen geboren, grappen we altijd in de familie
Want het uit zee halen van mensen is niet niks. 'Je moet van een lifeguard op aan kunnen', legt Wendy uit. 'Met een basisconditie kan iemand zich aanmelden voor de selectie. Na het behalen van dit onderdeel start de opleiding tot lifeguard waarbij onder meer geleerd wordt hoe je een drenkeling te redden en levensreddend kunt handelen.'

Heel veel reddingen

In dertig jaar maak je heel wat mee op het strand. Toen Wendy net begon, waren er vaak dagelijks reddingen. Maar dat is tegenwoordig anders, door de veranderde kustlijn. Soms zijn er weekenden achter elkaar dat er niks gebeurt en de lifeguards vooral preventief bezig zijn.
Maar: de zee is altijd gevaarlijk, waarschuwt zij. 'Met bepaalde windrichtingen en getijden kan je je hand in het vuur steken dat reddingen nodig zijn', zegt ze. En in coronatijd was het ook uitzonderlijk druk. 'Toen hebben we zoveel reddingen gehad. Iedereen gingen de stranden opzoeken, omdat je niks anders mocht.'
Een andere redding die haar is bijgebleven: 'Na sluitingstijd heb ik een persoon uit het water gehaald samen met collega-lifeguard Bart en een agent. Die was een mijl uit de kust en wilde een einde aan haar leven maken. Ze was zo de weg kwijt dat ze het nodig vond om in mijn enkels te bijten. Ik ben nog nooit eerder door een drenkeling gebeten.'
Wendy tijdens de Hoist-oefening
Wendy tijdens de Hoist-oefening © Peter van Bael
Iets anders wat haar altijd bijblijft is de hoist-oefening die ze deden. 'We zaten met een reddingsvlot op zee en zijn met een helikopter opgehaald. Dat soort reddingen hebben wij nooit, dat was heel leuk om een keer te ervaren. Echt een bucketlistdingetje.'

Stokje doorgeven

Natuurlijk is het niet altijd alleen maar leuk. 'Soms zit je met regen op het strand en is er helemaal niemand, dan denk je weleens: wat doe ik hier, ik kan ook mijn huishouden nu doen', grapt Wendy. Ook loopt helaas niet elke redding goed af. Toch kijkt ze vooral terug op mooie jaren. 'Met mooi weer is het altijd leuk. En dat je iets goeds doet en de interactie met mensen ga ik missen.'
Want het voelt voor haar toch als tijd om te stoppen. 'De laatsten van mijn generatie stoppen er nu ook mee. Het is een mooi moment om het stokje door te geven.' Al wil ze wel haar strandtesten en competenties blijven doen. 'Ik wil de deur niet helemaal dichtdoen. Ze weten dat als ze super omhoog zitten, ze een beroep op me kunnen doen.'
En ook hoopt ze dat nieuwe mensen zich blijven aanmelden voor de Haagse Vrijwillige Reddingsbrigade. 'We zitten altijd om mensen verlegen. Je kunt altijd komen kijken bij ons of je het leuk vindt!'
Wendy kreeg van de gemeente een Stadsspeld uitgereikt, een onderscheiding voor mensen die meer dan tien jaar vrijwilliger zijn geweest. Ook haar mede-lifeguards Ruud van der Burch, Ruud Riem en Bart Izendoorn kregen een Stadsspeld als waardering voor hun jarenlange inzet bij de Haagse Vrijwillige Reddingsbrigade.

💬 Neem contact op! Heb jij een tip of opmerking voor de redactie? Stuur ons een bericht via het contactformulier!

Altijd op de hoogte van het laatste nieuws en achtergronden uit Den Haag? Download onze app en ontvang notificaties bij belangrijk nieuws uit jouw stad!